ΤΟΛΟ -ΝΑΥΠΛΙΟ

ΤΟΛΟ

Το ΤΟΛΟ είναι ένα χαρισματικό χωριό έτοιμο να προσφέρει στον επισκέπτη του πλούσια παραδοσιακή φιλοξενία και ταυτόχρονα σύγχρονη διασκέδαση. H φυσική του ομορφιά και η ξακουστή του φιλοξενία είναι τα χαρακτηριστικά που προσελκύουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Η γεωγραφική του θέση είναι τέτοια έτσι ώστε να σας προσφέρει σύντομες επισκέψεις σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους της αργολίδας. Για τον επισκέπτη που αναζητά οικογενειακές διακοπές το ΤΟΛΟ μπορεί να του προσφέρει απολαυστικές διακοπές κοντά στη φύση. Οι 1200 κάτοικοί του ασχολούνται με τον τουρισμό εδώ και πολλά χρόνια και γνωρίζουν καλά τι σημαίνει η έννοια φιλοξενία μιας και οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι οικογενειακές.

Οι μετακινήσεις γύρω από το χωριό είναι πολύ εύκολες αφούν αρκούν μόνο 20 λεπτά για να μεταβείτε στο Ναύπλιο με καθημερινά δρομολόγια κάθε μία ώρα. Από το Ναύπλιο υπάρχουν πολλά δρομολόγια για την υπόλοιπη Ελλάδα κυρίως μέσω Αθήνας.

ΝΑΥΠΛΙΟ

Το Ναύπλιο ή Ανάπλι είναι πόλη της Πελοποννήσου, πρωτεύουσα του Νομού Αργολίδας και ο κυριότερος λιμένας της ανατολικής Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 13.822 κατοίκους. Είναι μια απ' τις πιο γραφικές πόλεις της χώρας, και υπήρξε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους στα χρόνια 1828-1833.

Το Ναύπλιο είναι γνωστό για το Μπούρτζι, μικρό φρούριο χτισμένο σε νησίδα μέσα στο λιμάνι, για το Παλαμήδι, ενετικό φρούριο που δεσπόζει στην πόλη, για την Ακροναυπλία (τουρκ. Ιτς-Καλέ), έτερο φρούριο ενετικό, επί της ομώνυμης χερσονησίδας, καθώς και ως τόπος δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία στην τοποθεσία της σημερινής πόλης ίδρυσε ο Ναύπλιος τη Ναυπλία η οποία οχυρώθηκε με κυκλώπεια τείχη. Αρχαιολογικά ευρήματα αποδεικνύουν την ύπαρξη της πόλης από τα μυκηναϊκά κιόλας χρόνια.

Το Ναύπλιο αποτελεί δημοφιλή προορισμό των κατοίκων της Αθήνας και της Πελοποννήσου καθώς απέχει λίγο και από τις δυο περιοχές. Στα ομορφότερα κτήρια της πόλης είναι το μέγαρο Άρμανσμπεργκ (κατοικία του αντιβασιλέα της Ελλάδος Άρμανσμπεργκ) καθώς και το αρχαιολογικό μουσείο στην πλατεία Συντάγματος. Στην πόλη λειτουργεί επίσης παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης.

ΥΔΡΑ

Η Πόλη της Ύδρας είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στο μέσον περίπου της βόρειας ακτής του νησιού, στο μυχό ενός κλειστού όρμου που περιβάλλεται από γυμνά και βραχώδη βουνά.

Ο επισκέπτης που την προσεγγίζει για πρώτη φορά εντυπωσιάζεται από τη θέα των ψηλών και επιβλητικών Αρχοντικών που δεσπόζουν στο λιμάνι της Πόλης.

Δεξιά και αριστερά από την είσοδο του λιμανιού βρίσκονται οι Προμαχώνες με τα κανόνια που προστάτευαν παλαιότερα την πόλη.

Σήμερα το λιμάνι της Ύδρας είναι γεμάτο από σκάφη που δένουν εκεί, προερχόμενα από κάθε γωνιά του κόσμου.

Στην Ύδρα δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Για να περιηγηθείτε στην Πόλη εμπιστευθείτε τα πόδια σας ή προτιμήστε τον παραδοσιακό τρόπο μεταφοράς μα τα γραφικά γαϊδουράκια.

Μπορείτε να περπατήσετε στην προκυμαία, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της πόλης, να θαυμάσετε τα παλιά Αρχοντικά και να επισκεφθείτε τα μουσεία της Ύδρας.

Μπορείτε επίσης να ανηφορίσετε στα στενά, γραφικά δρομάκια και να βρεθείτε στην παλαιότερη συνοικία της Πόλης, στον μεσαιωνικό οχυρό οικισμό της Κιάφας και από εκεί να απολαύσετε τη θέα που φτάνει μέχρι την Πελοπόννησο.

Για κολύμπι μέσα στην Πόλη προσφέρονται τα βράχια της Σπηλιάς, η Υδρονέτα και σε μικρή απόσταση από την πόλη, το Αυλάκι, το Καμίνι και το κοσμοπολίτικο Μαντράκι.

Η σύνδεση της πόλης με τις άλλες πανέμορφες παραλίες του νησιού, Βλυχό, Άγιο Νικόλα, Μπίστι κ.λ.π., γίνεται μόνο από θαλάσσης.

Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι της Ύδρας δεν ξεπερνούν τους 3.000 και ασχολούνται σχεδόν όλοι με τον τουρισμό.

Το νησί φημίζεται για τις φυσικές καλλονές, την έντονη ζωή του και δέχεται κάθε χρόνο μεγάλο αριθμό επισκεπτών.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Στην αριστερή πλευρά του λιμανιού δεσπόζει το άγαλμα του Ναύαρχου Ανδρέα Μιαούλη.

Ο δρόμος που ξεκινάει κοντά στο άγαλμα οδηγεί ανατολικά στο Μαντράκι, που ήταν το πολεμικό λιμάνι του νησιού στα χρόνια της Επανάστασης. Σήμερα υπάρχει εκεί οργανωμένη παραλία, με ξενοδοχείο, bagalows, ταβάρνες και θαλάσσια σπορ.

Δυτικά από το άγαλμα του Μιαούλη, κατά μήκος της προκυμαίας, συναντάμε την παλιά μπαρουταποθήκη, όπου σήμερα στεγάζεται το Λιμεναρχείο, και δίπλα της το κτίριο όπου στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο � Μουσείο της Ύδρας. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το αρχοντικό του Τσαμαδού, στο οποίο στεγάζεται η Σχολή των Εμποροπλοιάρχων.

Στο σημείο του λιμανιού που βρίσκεται απέναντι από τον κυματοθραύστη χτυπάει η καρδιά της πόλης.

Υπάρχουν τράπεζες, Δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες.

Στη μέση περίπου του παραλιακού δρόμου θα συναντήσουμε τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και δύο μαρμάρινα καμπαναριά, που χτίστηκε στα μέσα του 17^ου αιώνα.

Σε κάποια από τα κτήρια της Μονής στεγάζεται σήμερα το Δημαρχείο και στα παλιά κελιά, ένα μικρό Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό Μουσείο.

Μπροστά από τη Μονή υπάρχει η Πλατεία Παύλου Κουντουριώτη, με το άγαλμα του Έλληνα πολιτικού να δεσπόσει στο κέντρο.

Ένα ανηφορικό δρομάκι στα αριστερά μας οδηγεί στο αρχοντικό Τομπάζη, ιδιοκτησία σήμερα της Σχολής Καλών Τεχνών.

Από τον κυματοθραύστη κι έπειτα, ο δρόμος ανηφορίζει πλάι στη βραχώδη ακτή.

Σε λίγο φτάνουμε στο Περίπτερο, το δυτικό κανονιοστάσιο του λιμανιού και μία από τις ωραιότερες τοποθεσίες της Ύδρας.

Κάτω από το Περίπτερο υπάρχει η βραχώδη ακτή της Σπηλιάς, όπου κολυμπούν ντόπιοι και ξένοι ή απολαμβάνουν τον ήλιο ξαπλωμένοι στα βράχια.

Στα αριστερά μας υπάρχει ένα μικρό πευκοδάσος, με το Αρχοντικό του Γεωργίου Κουντουριώτη να υψώνεται ανάμεσα στα πεύκα, και στην κορυφή του λόφου στέκουν σε παράταξη οι ερειπωμένοι Μύλοι.

Όμως ο δρόμος από το Περίπτερο συνεχίζεται και φτάνει στη συνοικία Αυλάκι, μια γραφική συνοικία χτισμένη στην απότομη πλαγιά του βουνού, για να καταλήξει στα γραφικά Καμίνια.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Δεξιά από τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αρχίζει ένας ανηφορικός δρόμος που οδηγεί στα ενδότερα της πόλης.

Σε λίγο συναντάμε το Αρχοντικό του Λάζαρου Κουντουριώτη, που χτίστηκε στα τέλη του 18^ου αιώνα και λειτουργεί σήμερα ως παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Πλάι βρίσκεται η Εκκλησία της Υπαπαντής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Ανατολικά της Εκκλησίας υπάρχει μία μικρή πλατεία και πίσω της το παραδοσιακό και διατηρητέο νεοκλασικό κτίριο που στεγάζει το φαρμακείο του Ραφαλιά, το οποίο λειτουργεί από το 1890.

Κοντά στο φαρμακείο του Ραφαλιά περνάει η οδός Μιαούλη και ο κεντρικός δρόμος της Ύδρας, που καταλήγει στα Καλά Πηγάδια.

Το όνομα της συνοικίας οφείλεται στα δύο πηγάδια που υπάρχουν εκεί και που τροφοδοτούσαν με νερό τους κατοίκους της πόλης για περισσότερο από 200 χρόνια.

Από τα Καλά Πηγάδια ο ανηφορικός δρόμος συνεχίζεται και οδηγεί στο λόφο της Κιάφας, όπου είναι χτισμένη η παλαιότερη συνοικία της πόλης, ένας αμυντικός οικισμός με λιθόχτιστα σπίτια, ψηλούς μαντρότοιχους και στενά δρομάκια.

Στην κορυφή του λόφου υψώνεται η Εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου, χτισμένη στη θέση όπου ήταν το σπίτι του Αγίου.

Στην Κιάφα υπάρχει επίσης η παλιά Εκκλησία του Άϊ Γιάννη του Νηστευτή, με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες του 18^ου αιώνα.

Το ανηφορικό μονοπάτι που σκαρφαλώνει στο βουνό οδηγεί στο Μοναστήρι του προφήτη Ηλία, όπου έμεινε για ένα διάστημα φυλακισμένος ο Κολοκοτρώνης και στη γυναικεία Μονή της Αγίας Ευπραξίας.

Από εδώ ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τη θέα που φτάνει από την πόλη και το λιμάνι της Ύδρας, μέχρι τις απέναντι Πελοποννησιακές ακτές.

ΠΗΓΗ: http://www.hydra.com.gr/

ΖΑΓΟΡΟΧΩΡΙΑ

Τόπο ευλογημένο, όπου κυριαρχεί η πέτρα και φυσάει ο αέρας μιας άλλης εποχής, αποτελούν τα Ζαγορόχωρια, ένα σύμπλεγμα από 46 χωριά διασκορπισμένα στις πλαγιές της Τύμφης.

Εμείς διαλέξαμε τυχαία το Τσεπέλοβο, ένα από τα μεγαλύτερα χωριά και για καλή μας τύχη βρεθήκαμε στον ξενώνα «ΤΟ ΚΑΔΙ» (εδώ) ύστερα από πρόταση του πολύ καλού μου φίλου Γιώργου. Η υποδοχή της κυρίας Ευαγγελίας ήταν πολύ ζεστή όπως και το δωμάτειο που μας περίμενε! Το παρασκευιάτικο αυτό βράδυ προτιμήσαμε να ξεκουραστούμε.

Το πρωινό με τις χειροποίητες πίτες και μαρμελάδες αλλά και η κουβεντούλα με τον Κώστα, τον υπεύθυνο του ξενώνα, κρίθηκαν απαραίτητα για να ξεκινήσουμε την περιήγησή μας στα θαυμαστά χωριά.

Ο καιρός δεν ήταν όπως περιμέναμε και δυστυχώς περιοριστήκαμε σε μια διαδρομή με το αυτοκίνητο στο Κουκούλι, τους Κήπους, το Δίλοφο, τη Βίτσα και το Μονοδένδρι.

Σύμφωνα με τον Τάσο, ο οποίος έμενε χρόνια στα Γιάννενα, πολύ καλό φαγητό έχει ο Λίθος στο Δίλοφο και η Μαργαρίτα στους Κήπους, τα οποία δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε μιας και το χιόνι είχε ήδη πυκνώσει και ως παιδιά της πόλης, δεν έχουμε εκπαιδευτεί σε τέτοιες συνθήκες, οπότε και πήραμε το δρόμο για το Τσεπέλοβο.

Προλάβαμε ευτυχώς να φωτογραφίσουμε το «must» γεφύρι στους Κήπους (!), το λεγόμενο καλογερικό ή του Πλακίδα το οποίο είναι τρίτοξο και κατασκευάστηκε από τον ηγούμενο Σεραφειμ από το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία το 1748. Στους Κήπους μπορείτε να επισκεφθείτε το Λαογραφικό Μουσείο και στο Μονοδένδρι τη μονή της Αγίας Παρασκευής η οποία είναι χτισμένη στο χείλος του γκρεμού της χαράδρας του Βίκου.

Προστατευμένοι πλέον από το κρύο και το χιόνι, απολαύσαμε ένα τσιπουράκι στο παραδοσιακό καφενείο στην πλατεία του Τσεπέλοβου και συνεχίσαμε με πολύ καλό κόκκινο κρασί και παραδοσιακές πίτες στην Ταβέρνα- Καφέ απέναντι!!!

Το βραδάκι, στο καφέ ΙΡΙΣ με παρέα πατριώτες από τη Βέροια που συναντήσαμε εκεί αλλά και τον κύριο Μιχάλη, ιδιοκτήτη του καφέ, περάσαμε αξέχαστα με πολύ γέλιο και κέφι σαν παλιοί γνωστοί.

Κυριακή πρωί και ο λευκός μανδύας τα είχε σκεπάσει όλα. Ο Κώστας είχε ήδη προνοήσει για το πρωϊνό μας και μια γλυκιά μελαγχολία καθώς τα πράγματα έμπαιναν στο αυτοκίνητο για την επιστροφή, άρχισε να μας διακατέχει. Την τελευταία μας μέρα επιλέξαμε να επισκεφτούμε την Αρίστη (με στάση για καφέ), το Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο. Για τους λάτρεις της πεζοπορίας, είδα ότι στο Μικρό Πάπιγκο ξεκινούν κάποια μονοπάτια, ενώ σίγουρα και μόνο για τη θέα στο φαράγγι του Βίκου, αξίζει να περιπλανηθείτε στα πλακόστρωτα δρομάκια του.

Κατεβαίνοντας, στα δεξιά σας θα συναντήσετε τις Κολυμπήθρες, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες προσφέρονται ακόμα και για βουτιά – εμείς αρκεστήκαμε σε μερικές φωτογραφίες.

Φτάνοντας στα Γιάννενα, με το ψιλόβροχο, βρεθήκαμε στους Δειπνοσοφιστές, με καλό φαγητό και καλές τιμές. Πριν χρόνια, πολύ καλό τσιπουράκι αλλά και μεζεδάκια είχα δοκιμάσει στο Περίπου, το οποίο δυστυχώς δεν καταφέραμε να ανακαλύψουμε.

Μια βολτίτσα στο στενά του Κάστρου και δίπλα στη λίμνη, πριν αφήσουμε την πόλη του ασημιού.

Για άλλη μια φορά φεύγοντας, σκεφτόμουν πόσο λίγες είναι οι δύο μέρες του Σαββατοκύριακου, όταν έχεις να ανακαλύψεις τόσα πράγματα και δεν προλαβαίνεις παρά να πάρεις μια γεύση.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΕΒΡΟΣ

.Το συναίσθημα ότι μέσα σε μία ώρα βρισκόμασταν 900χλμ μακριά από την Αθήνα ήταν υπέροχο και απέπνεε μια εκπληκτική αίσθηση ελευθερίας. Ξεκινήσαμε Παρασκευή απόγευμα αεροπορικώς και η Αλεξανδρούπολη μας υποδέχτηκε με πολύ κρύο και βροχή.
Κουρασμένοι, καθώς είχε προηγηθεί μια βδομάδα εργασίας, προτιμήσαμε να μην μετακινηθούμε πέρα από το ξενοδοχείο για πρώτο βράδυ, αλλά να ξεκινήσουμε με όρεξη την επόμενη.
Μετά το πλούσιο πρωϊνό (το οποίο δεν αποτελούσε το μοναδικό ατού του Thraki Palace!) ξεκινήσαμε για μια επίσκεψη στο Δέλτα του Έβρου. Σταματήσαμε στην Τραϊανούπολη για να πάρουμε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες από το Οικοτουριστικό Κέντρο για την επίσκεψή μας. Η εκδρομή με το λεωφορειάκι ήταν προγραμματισμένη για το μεσημεράκι και έτσι είχαμε στη διάθεσή μας λίγο χρόνο για ένα καφέ.
Ο δρόμος μας έβγαλε μέσα σε δέκα λεπτά στις Φερές, ένα συμπεθέστατο χωριουδάκι, όπου ήπιαμε τον καφέ μας στο καφέ Νόστος, αλλά και κάναμε ένα μικρό περίπατο μέχρι την εκκλησία της Παναγίας της Κοσμοσωτήρος, καθώς το τσουχτερό κρύο δεν μας άφηνε περιθώρια για παραπάνω παραμονή έξω!
Συνέχεια είχε και πάλι η Τραϊανούπολη και το Οικοτουριστικό Κέντρο, όπου μας δόθηκε η δυνατότητα να παρακολουθήσουμε ένα μισάωρο ντοκιμαντέρ για το Δέλτα πριν ξεκινήσουμε. Προς μεγάλη μας έκπληξη ήμασταν οι μοναδικοί επισκέπτες και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία για μια ιδιωτική ξενάγηση στο πανέμορφο Δέλτα!!
Ο ξεναγός μας (τον αποκαλώ έτσι παρά την άμεση δήλωσή του ότι δεν είναι ούτε ξεναγός ούτε οδηγός) μας οδήγησε σε ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς και μας εξήγησε ότι ο χειμώνας αποτελεί την καλύτερο περίοδο για παρατήρηση πουλιών. Μας έδειξε ένα ένα τα σπάνια είδη που συναντούσαμε, μιας και το έμπειρο μάτι του τα ξεχώριζε από μακριά. Δεν είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε βαρκάδα, καθώς τα νερά ήταν παγωμένα και έτσι επιστρέψαμε αρκετά νωρίτερα απ’ότι συνηθίζεται άλλες εποχές του χρόνου.
Πολύ καλό ψαράκι δοκιμάσαμε στην παραλία της Αλεξανδρούπολης (κοντά στο γήπεδο) και στο μεζεδοπωλείο Μάσα Σούρα!!
Την επόμενη μέρα είχαμε όρεξη για παραπάνω χιλιόμετρα παρά τη δυνατή βροχή. Με μια στάση στο Τυχερό, στη Θράσσα –την οποία θα πρότεινα σίγουρα για άλλη εποχή του χρόνου, για να κάνετε ιππασία, περίπατους και άλλες δραστηριότητες που διοργανώνει ο ξενώνας.
Συνεχίζοντας προς τα πάνω, συναντήσαμε το Σουφλί, το οποίο ξύπνησε στρατιωτικές αναμνήσεις στον άντρα της παρέας! Πολύ καλά οργανωμένο είναι το μουσείο μετάξης που βρίσκεται εκεί, ενώ αξίζει να αγοράσετε μεταξωτά από τα μαγαζάκια που υπάρχουν.

Η ώρα του μεσημεριανού πλησίαζε και στο Διδυμότειχο δοκιμάσαμε πολύ καλούς τσιγεροσαρμάδες ( τζιέρι είναι το συκώτι) στην Ταβέρνα του Σαράντη. Η κακοκαιρία δεν μας επέτρεψε να κάνουμε μια βόλτα στο Κάστρο και με βαριά καρδιά (και στομάχι μετά το λουκούλειο γεύμα), ξεκινήσαμε για Αλεξανδρούπολη.
Πριν πάρουμε την πτήση της επιστροφής, ήπιαμε ένα καφεδάκι σε μια από τις κοσμοπολίτικες καφετέριες για να κάνουμε και ένα απολογισμό των όσων ζήσαμε σε δύο μέρες. Ελπίζω να βρω παραπάνω χρόνο και να ξαναβρεθώ στον όμορφο Έβρο, κατά προτίμηση σε άλλη εποχή του χρόνου!

ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Σε μια ακόμα απεγνωσμένη αναζήτηση για απόδραση, βρεθήκαμε Σάββατο πρωι στο Λουτράκι. Αν και λίγες μέρες είχαν μεσολαβήσει από την Πρωτοχρονιά, η παρέα δεν είχε διάθεση για τζόγο –μιας και το καζίνο είναι πολύ ξακουστό- οπότε προτιμήσαμε μια σύντομη βόλτα στην παραλία.

Ο καιρός ήταν ιδιαίτερα ανταριασμένος και βασική μας ανάγκη ήταν να βρούμε γρήγορα κάποιο ταβερνάκι, για να αντιμετωπίσουμε τόσο την πείνα μας όσο και το κρύο. Η ταβέρνα Μαϊστράλι βρίσκεται στον παραλιακό δρόμο και έχει πολύ καλό φαγητό αλλά και τιμές.

Το κρασάκι σε συνδυασμό με το τζάκι και τη ζεστή ατμόσφαιρα μας έκαναν να αισθανθούμε καλύτερα και αφού περπατήσαμε λίγο εισβάλαμε στην καφετέρια Paul για ένα ωραιότατο καφεδάκι.

Το Λουτράκι απέχει μόλις 84χλμ από την Αθήνα και εκτός από μια μονοήμερη επίσκεψη, μπορεί να προσφέρει και περισσότερες μέρες χαλάρωσης καθώς είναι γνωστό και για τα ιαματικά του λουτρά (πρόσφατα ξεκίνησε τη λειτουργία του και το νέο υδροθεραπευτήριο).

Οτιδήποτε και αν επιλέξετε ένα είναι σίγουρο, ότι στο Λουτράκι θα πετύχετε να αφήσετε για λίγο την Αθήνα, χωρίς να απομακρυνθείτε πολύ από αυτή!

ΑΜΦΙΚΛΕΙΑ

Η Αμφίκλεια απέχει 2 ώρες από την Αθήνα και αποτελεί ιδανικό προορισμό ακόμα και για μονοήμερη απόδραση από την αποπνικτική πόλη, όπως και το αποφασίσαμε μια Κυριακή πρωί ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση ενός φίλου.

Πολλές πληροφορίες σχετικά με τη διαμονή αλλά και το φαγητό θα βρείτε στην ιστοσελίδα του Δήμου http://www.amfiklia.gr η οποία είναι καλοστημένη και ενημερωμένη.

Περπατήσαμε για λίγο στα δρομάκια της και μετά το φαγητό, ανεβήκαμε στο «Πλάϊ» που είναι και η πλαγιά όπου είναι χτισμένη η Αμφίκλεια. Η θέα από εκεί είναι πανοραμική και αποτέλεσε ιδανική ευκαιρία για πολλές φωτογραφίες.

Ανηφορίζοντας το δρόμο προς τη Φτερόλακα Παρνασσού, σε ένα γραφικό πλάτωμα μέσα στην καρδιά του Παρνασσού βρίσκεται η τοποθεσία Περδικόβρυση και αποτελεί μαγευτικό μέρος με πεύκα, έλατα και πηγή νερού. Λίγο πιο πίσω από την Περδικόβρυση υπάρχει το ωραίο δασικό κτίσμα με τα γεροντωπά πεύκα, η παλιά εκκλησία του « Αι Γιάννη » του Κυνηγού.

Το εκκλησάκι αυτό είναι ένα από τα μετόχια του Μοναστηριού της Αμφίκλειας. Είναι μεταβυζαντινού ρυθμού (18ος αιώνας) και ξεχωρίζει για τις σπάνιες και ιδιαίτερου ενδιαφέροντος τοιχογραφίες που υπάρχουν στο εσωτερικό του. (Τοιχογραφίες του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού, η Σταύρωση του Κυρίου πάνω από την Ωραία Πύλη κ.α.). Το εκκλησάκι γιορτάζει την 24η Ιουνίου.

Πριν την αναχώρηση ένας καφές κρίθηκε απαραίτητος. Το μυαλό μας γέμισε με εικόνες, και άλλη μια ανάσα από το άγχος της καθημερινότητας μας έδωσε κουράγιο για να αντεπεξέλθουμε τις επόμενες μέρες!!

ΜΕΛΙΚΗ ΗΜΑΘΙΑΣ

Η Μελίκη ενδεχομένως να μην έχει πολλά να προσφέρει σε κάποιον επισκέπτη. Ωστόσο για εμένα που κατάγομαι από εκεί αποτελεί τη σύνδεση με τις παιδικές μου αναμνήσεις και τον τόπο διακοπών μου στις εορταστικές περιόδους του χρόνου αλλά και τα καλοκάιρια.
Βρίσκεται επί αιώνες ριζωμένη στο νομό Ημαθίας και αποτελεί περιοχή με ιδιαίτερα και σημαντικά ιστορικά και λαογραφικά χαρακτηριστικά, πολλά από τα οποία οφείλει στη γεωγραφική της θέση, καθώς βρίσκεται νοτιοανατολικά του ποταμού Αλιάκμονα, ανατολικά της Βέροιας, ενώ απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από τη μακεδονική πρωτεύουσα, τη Βεργίνα. Ξεκινώντας από πολύ παλιά, περίπου το 1600, συναντάμε έναν μικρό πληθυσμό από τα Χάσια και Αντιχάσια όρη να κατηφορίζει προς τον σημερινό Ημαθιώτικο κάμπο, με στόχο την αναζήτηση καλύτερης τύχης σε εδάφη γόνιμα. Οι άνθρωποι αυτοί δημιουργούν μια μικρή κοινότητα και ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, ενώ παράλληλα αναπτύσσουν ιδιαίτερα και τη μελισσοκομία. Μάλιστα, εξαιτίας της αυξημένης παραγωγής μελιού σε συνδυασμό με τη συχνή επίσκεψη λύκων στην περιοχή, η κοινότητα παίρνει την επωνυμία Μελίκη.
Φέτος, μιας και τα Χριστούγεννα έπεσαν Παρασκευή, ήταν μια καλή ευκαιρία για ταξιδάκι –αν και λίγο κουραστικό καθώς τα Τέμπη ήταν κλειστά λόγω κατολίσθησης.
Χάρηκα πολύ τις οικογενειακές στιγμές (αφού οι γιορτές αυτές το επιτάσουν!) και είδα φίλους και γνωστούς που είχα πολύ καιρό.
Οι κάτοικοι του χωριού αυτού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Οι ρυθμοί κυλούν αργά και είναι ένας τόπος χαλάρωσης, αφήνοντας για λίγο τους φρενήρεις ρυθμούς της πόλης. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα περίπατο στους δρόμους, στις ήσυχες γειτονιές του χωριού, με ένα γλυκό κρύο να σε τυλίγει και να μυρίζεις τις μυρωδιές του καμένου ξύλου από τα τζάκια των κατοίκων.
Μερικά παραπανίσια κιλά ήταν το αποτέλεσμα από τα γιορτινά τραπέζια, και ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί άλλωστε στις χειροποίητες πίτες και το ζεστό ζυμωτό ψωμί...!
Το βράδυ των Χριστουγέννων βρεθήκαμε στην ταβέρνα για το χορό της τρίτης λυκείου, προκειμένου να ενισχύσουμε την εκδρομή των εφήβων μας. Ενώ δεν έλειψε και μια βόλτα στην όμορφη συμπρωτεύουσα, η οποία απέχει μόλις μία ώρα.
Οι παραδόσεις τηρούνται ευβλαβικά κάθε χρόνο και φέτος –όπως κάθε Χριστούγεννα – τα Ρουγκάτσια βγήκαν στη Μελίκη την παραμονή των Χριστουγέννων, κατά το έθιμο, όπως αυτό αναβιώνει απο το 1974, ο Λαογραφικός Όμιλος Μελίκης και Περιχώρων. Αφού προσκύνησαν στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και πήραν την άδεια του Δημάρχου Κώστα Καρέλη, γύρισαν στο χωριό για το καλό του χρόνου με τη συνοδεία των ζουρνάδων. Ένα έθιμο που τα τελευταία χρόνια αναβιώνει σ’ όλα τα χωριά του Ρουμλουκιού, κρατώντας έτσι το τοπικό παραδοσιακό χρώμα τις ημέρες του Δωδεκαημέρου..
Φεύγοντας ένιωσα και πάλι το συναίσθημα που ένιωθα παιδί, σαν να μην ήθελα να φύγω. Θα ανταμώσουμε σύντομα όμως και πάλι, έχω υποσχεθεί!!